Haftasonu

Geçen gün bir alışveriş merkezinden çıkıp arabama gitmek üzere yürürken engelli bir çocuğun yanından geçiyordum. Üzerimde v yaka bir tişört vardı ve saçlarımı onun gibi taramamıştım ama bir de Clark Kent gözlüğü takıyordum.
Çocukla yanyana geldiğimizde merhaba dedim.
Bir şey sormak istiyor gibiydi.
Bana iyice yaklaştı ve sessizce "Siz süpermen misiniz?" dedi.
Kendi kendime gülerek "Sağol, ama değilim." dedim.
Yüzündeki ciddiyeti kaybetmemişti.
"Kimseye söylemem." dedi.
"Teşekkürler, çok iyisin. Ama değilim. Süpermen gerçek.." derken,
"Kim-se-ye söy-le-mem, söz." deyiverdi.
Sonuçta duygusal bi insanım ve bunu duyunca bir an ne diyeceğimi şaşırdım.
Sonra, "İnsanların içinde gizli kimliklerimizle ilgili konuşmamalıyız, bu çok tehlikeli olurdu öyle değil mi?" diyebildim.
Heyecanla bana onay verdi, "Biliyorum, tabi ki."
Çıkış kapısına geldiğimde gözlüklerimi çıkardım ve arkamda kalan çocuğa dönüp işaret parmağımı dudağımın üzerine götürerek sus işareti yaptım.
O da iki elinin baş parmaklarını bütün gücüyle yukarı kaldırarak onay işareti yapıp karşılık verdi.