Dağların beyaz tepeleri

Deniz aşağı yürüyüşte, toprak yolda seyreder uyanıyorum. Ansızın hatta, yakapaça getirilmiş, zorla kabul ettirilmiş tozlu ayakkabımla ilk adımımdan öncesinin belirmesiyle ikinci adıma geçiyorum.
Deniz, kuzey burada. Ağaçlıklı tepenin altından kıvrılan yolun yaptığı açının en ucunda, yol doğuya ilerlerken ben kuzeyden yana, deniz aşağı bakabileceğim bi uçsuz bucaksızlıkta, teslim edildiği bi başka kurban tarafından defalarca yarım bırakılıp baştan alınmış gidişe adım atıyorum.
Deniz, karanlığın kızıl matemini avuç avuç yüzüme vururken dalgınlıkla kıyısına çekiliyorum. Yol doğuya uzanıyor, zaman batıya akıyor, ben kuzeye yüzüyorum.
Tıpkı boğazın dar bölümlerinden suyun daha hızlı akması gibi zamanım kısıtlanarak daha acele hareket edip gidişi çabucak bitirmem planlanmış, bi tür harmoni ki içinde zaman kaybına tahammül olmadığı gibi fazlası da ürkütüyor. Neyin içinde olduğumu bilemeden bunu çok önemsemeye başlıyorum. Renginin her tonuyla ışıl ışıl oynaşan deniz, seyrimi baştan çıkarırken, gelgitlerinin kışkırttığı zamanın zihnimde ördüğü tehdit ağıyla şüpheli adımlarımı kırbaçlayan karanlığın belli belirsiz gençliği dikkatimi dağıtıyor. Bu ana kadar omuzlarımdaki ağrı dışında farkında olmadığım ellerim ayaklarıma dolaşıyor. Yorgunluktan belimden üstü tutmaz halde dizlerimin üzerine çöküp sürünmeye başlıyorum.
Seziyor deniz günün batışını da karartıyor seyrimi. Ava doymuş yabani bir kuşun başını içeri çekişinden başka değil benim için soğutarak kıyısında baloncuklarca patlayan köpükten dalgasını kumlu karnına çekişi. Tanıyor muydu ki beni? Yoksa tanıyor muydum onu ben de, o görkemli kabarıklığı kirpiklerimin ucunda? Dalgalı çizgilerce uzanan o soylu yüz, böyle bir masal mıydı, göğün rengiyle alevlenmiş acıya eğip kamıştan boynunu, var mıydı kuvvetlisi ondan göçmek istediğinde çocuksu ruhunu bir yorgunun uykusunda açıveren?