tatil senin neyine

Birkaç yıl daha, diyorum, beklesem de fırsat yaratıp gitsem ama dinlemiyoruz ikimiz de, duymuyoruz bile. Daha önce hiç çıkmamışım yurtdışına, acayip bi heyecanla doluyum.
Ne silinmeye ne de görülmeye razı olmayan şeylerle dolu köşeye bucağa sıkıştırılmış eski kağıtları durmadan karıştırma huyum bu düşünceleri tutar kolundan çeker getirir. Sert saman kağıdıyla eski bi görünüm verilmiş, süslü, işlemeli, hatıralarla dolu bi deftere rastlayınca, içine sığan onlarca beraber çekilmiş fotoğraf ve el yazılarına küslüğümü pekiştirsin diye Shakespeare'in Juliet'e içirdiği zehirle yeptığım bir buçuk yıllık sancılı set yerle bir.
Yol masrafı, otel, kalacağım süre harcayacaklarım vesaire, ortalama, babamın bir maaşından biraz fazlasına denk geliyor. Yarı yarıya anlaşıyoruz çünkü. Uçakla da ilk seyahat olacak.
Yaklaşık bir gün sürüyor aktarmalı yolculuk. Müthiş bi baş ağrısı. Neyse ki vizeyi kapıda alarak giriş yapabilmem zaman alıyor ve beklerken dinlenip buluşmadan evvel kendime gelebiliyorum. Çıkışa giderken merdiven yükseldikçe önce kestane rengi saçlarını görüyorum, sonra hülyalı bakışları hemen gözüme çarpıyor, baharın parlak ışıklarıyla cıvıldayan kuşları selamlayan taptaze yapraklara benzeyen eliyle hoşgeldin diyor.
İki haftanın ardından ayrılma vakti geliyor aynı yerde.
Yaşadığınızın sonsuz olacağı hayalini kaybedince birkaç saat ya da onlarca yıl beklemenin ne farkı var? Vedalaşıp gözden kaybolduğunuzu düşündükçe beraberliğinizin ne zaman başladığını hatırlamıyorsunuz bile.
Hıçkırmamak için nefesimi tutup dişlerimi sıkıyorum. Arkamı dönmüş uzaklaşırken bana bakışı sırtımı tırmalayıp -sımsıcak güneşin denizi parlattığı hayalini andıran- iri gözlerine dönüyor.
Son kezdi ve yıllar geçti. O son yürüyüşten biraz önce onun elleriyle hayat dolan ellerim şimdi arkamı döndüğümde ceplerime asılmış, canları alınmıştı.