Uzun zaman önce ailemle birlikte yürüyüşe çıkmıştık. Amacımız, hayatımda göreceğim ilk şelaleye ulaşmaktı. O dönemde daha yeni yeni yürüyordum, yolun büyük bölümünde annemin, babamın ve bizi bu keşfe çıkaran teyzenin kucağında taşındığımı hatırlıyorum.
Suyun dökülüşünü gördüğümde büyülenmiştim, o tarifsiz an zihnimde silinemez bir iz bırakmıştı. Sonra gezip gördüğüm hiçbir nehrin ihtişamı buradaki duygu yoğunluğuyla boy ölçüşemedi.
Tepenin kenarından süzülen dik bir patika boyunca ilerledik. Patika bizi en sonunda altımızda kalan inanılmaz yüksek boşluktan karşıya taşıyan uzun ve dar bir köprüye götürdü.
Karşıda bizi incecik bir su şeridi bekliyordu. Daha da yukarıda saklanan bir nehirden süzülüp aşağıya çarpana kadar neredeyse buhar oluyordu.
Etrafımızı sarıp sarmalayan uzun çam ağaçları, gölgeler, sudan yansıyan ışık parçaları büyülü bir battaniye gibi üstümü örtüyordu. Her adımda ağaçların fısıltıları suya karışıyordu.
Yıllar sonra, gerçeklik ile hafızam arasındaki sır perdesini aralamak üzere yeniden yola koyuldum. Orada yine patika, köprü ve su vardı. Buraya ilk geldiğimde içimde uyanan coşkuyu canlı tutup zihnimde yüceltmek için, gördüğüm diğer görkemli akıntıların izlerini, mucizevi bir şekilde, bu küçük çağlayan ve kısa boylu köprüye eklemiştim yıllarca.
Taptaze gözlerle tekrar bakabilmeyi umuyorum, beklenti olmadan, anı olmadan, ilk gördüğümdeki gibi güçlü duygularla.
Bazen ruhumun derinlerine yuva yapmış bunun gibi şeylerin dile gelip sorduğunu sanıyorum: "Güzel miyim?"
Güzel olsan da benimkisi öznel bir düşünce olmaz mı yalnızca? Biri için çok derin ve kişisel olan, hatta hassas, mahrem sayılabilecek, kendi özünü tanımlayabilecek şeyler, bir yağmur damlasının şemsiyeye çarpıp kaybolması gibi bir başkasının göğsündeki zırha çarpmaz mı? O çağlayanın kulağımda çınlayan güzel sesi, kalabalığın gürültüsünde kaybolmaz mı?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder