İçinden geçtiğimiz her anın henüz bilmediğimiz yüce bir anlamı olabileceğini düşünmeden edemeyiz öyle değil mi? Hızla akan güne inat bir durup anın tadını çıkarmayı başarsak, o yüceliği de sıkıca kavrayıp bizimle götürürüz gittiğimiz yere kadar.
Aslında hayatın büyük bölümünü unutup gideriz. Hem de anında, henüz o anı yaşarken. Büyük ihtimalle bugün de parmaklarımızın arasından kayıp gidecek, unutulmuş diğer günlerin arasında eriyince, tıpkı dünkü gibi vücudumuzu aynı yol aralığında bir ileri bir geri ittirip hiçbir şeye ne bir adım yaklaşıp ne uzaklaşabildiğimiz gelgitlerle tertemiz olmuş bir yarına uyanacağız.
Son bir haftayı olanca güçle havaya fırlatıp bir şeylerin geri düşeceğini ümit ediyorsun, bugüne dair yanına alabileceğin herhangi bir şeyler.
Bir şarkıda dediği gibi:
nasıl oluyor? vakit bir türlü geçmezken yıllar hayatlar geçiyor...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder