Hayat Kısalıyor

Şehrin bu bölümü kötü kalpli, çatık kaşlı ve haince gülen üç çocuk tarafından gizlice bi takım karanlık ve tehlikeli işler yürütmek için kurulmuşa benziyor.
Dağılan çöpler ağaçların üzerine uçmuş ve dallara takılıp kalmışlar. Karton bi mukavvanın üzerine keçeli kalem sürterek çizilmiş acemi bi resme benziyor uzaklaşan ağaç dizileri, kavak, selvi, vişne.
Olduğu yerde hareketsizce uzanan boş alanı, yüksek-gerilim çitleri çevreliyor. Sanki içeride bişeyler dönüyor ya da hazırlıkları yapılıyor ama gizleniyormuş gibi görünüyor. Şehrin bu arsızlık bölgesi, tokat yemeyi bekleyen yüzü gözü kirli paslı bi çocuk gibi ağaçların altında kararsızca duruyor.
Buğday tarlasında terkedilmiş gibi duran ağaçların yanında etrafı şeritlerle çevrilmiş yıkık dökük elektrik direklerinin hemen yukarısına bakınca arazinin aşağı kısmında havanın bozmuş olduğu görünüyor. Hayali uçakların havalanıp bulutlara doğru boylu boyunca yaslandığını gördükçe biraz daha gerginleşiyorum ve avucumun içi terliyor.
İçinde olduğum uçağın camından bakınca yerden yükselen diğerlerini görebiliyorum. Uçaktaki insanlar eski siyah-beyaz filmlerde rastlayabileceğiniz türden bi güvenlik tatbikatı yapıyorlar.
Bulutlar, aşağıda kurulmuş büyük bi mancınıkla fırlatılan kremalı pastalar gibi, uçak geriye doğru gidiyor ve üst panel ışıkları yanıp sönüyor. Kemeri sıkıca bağladığımda yağmurun burada da başladığını farkediyorum.