Aslı ile Fikri

Gözlerimi kapatıp rüyaya dalmış gibi, yer çekiminden kurtulmuş gibi serbestçe boşluğa akma hissi duydum. Oyuncak arabalar ve kibrit çöpünden evler.
Bulutlardan yol yapmışlar. Beyaz, sadece beyaz. Ne iz var ne yön. Arada sırada sallantılar.
Bulutların üzerine yükseldikçe bembeyaz bi ışık çoğalıyor, güneşe çekiyor herşeyi. Ama canlılık vaat etmiyor, içinden baktığım cam neyse o da onun kadar ürpertiyor. Tekrar bi sallantı ve bulutlar aşağı çekiliyor.
Kanattaki boyaların söküldüğü görülebiliyor. Ya orada olsaydım? Çoktan işim bitmiş, bi mısır gibi dış kabuğum soyulup tanelerim saçılmış olurdu.
Düşseydim? Bulutlar bana ne ifade ederdi ya da ne kadar sürerdi? Bulutlarda iz bırakarak düşerdim, tıpkı kumsalda kumların üzerinde olduğu gibi. Bana zarar gelmesini istemeyen bulutun birine asılı kalırdım. Düşsem, bulutlar beni tutardı.
Aşağıdaki gezegende ateş ve patlamalar ne kadar da sessiz. Uçağın kanadı, gökyüzünün mavi alevi ve soyut bi akıntı halindeki beyaz ışıktan oluşan görüntüye gazete ya da dergiden makasla kesilip tutkalla yapıştırılarak eklenmiş gibi duruyor.
Bu ihtişamın gerçek olamayacağını biliyordum. Elimden geldiğince çabuk, alanı terketmeye çalıştım. İşin kötü yanı, ceketimi nerede bıraktığımı hatırlamıyorum.