Hadi Ateş, Yak!

Yani çok zor ait olduğum bu azgın dünyayı anlaman. Öyleyse unutmalı mı dersin? Belki günün birinde -ne çok insan yaşıyor şu dünyada öyle değil mi?- kalabalığı yarıp ilerlemeye çalışan birini, beni görürsün kaldırımda, görmen gerek, görürsen uzat elini ve kaldır havaya, bulutların arasına, yanına.
İsmini fısıldayan rüzgarın sesi, aslının verdiği cesareti ikiye katlıyorsa pencere saksısını düşürmek pahasına kapatırken gözlerimi, uzaktaki balıkçı teknesinden, tepedeki ev görülebilirdi. Hatta ışıkları açıksa bir de teknenin, evin hareketleri izlenebilirdi.
Eğer gerçekten isteseydi, canını sıkmaya her zaman hazırdım. Ayaklarım yerden kesiliyor ve yine uzaktayım. Uzaktaki teknelerden tek seçtiğime gereğinden fazla değer verseydi, kaybettiği kendini yağmur altında ararken dinlediği şarkı kadar kuru kalırdı görebildikleri.
Uzaktaki hatanı düzeltmek istersen arkada bıraktıklarına dönüp iki kere bakmaya ne dersin? Kitaplar bende, sen uzakta kalabilirsin, kaçıp kendini kurtarabilirsin.
Evet hala görülebiliyor tekneden ama ışıkları açacak kimse kalmadı, senin gibi, bi çığ düştü tepeden ve buz gibi soğuğu doldurdu. Gecenin soğuğunda, hafif ve kırılgan toprak mezarına çökerken sen büyük bi dalganın tepesinde gökyüzüne yelken açtın. Şimdi ben, büyük, büyükçe bi yönde küçülüyorum. Veda etmekten hoşlanmıyor musun?
Yani o zaman bu silahı kendi şakağıma dayasam, uzaktaki hayatı veren tanrı bana düşman mı olur, kırgın bi adamın gönlünü almak varken?