Eski zaman fotoğraflarına bakarken -hiç yaşamadığın anlar için derin sızılarla nostalji duyarak- bastıran yola çıkma hissine karşı koymak zordur.
Yol kenarında durup, bizden önce yaşayıp ölmüş, sayıları artık azalsa da o eski evlerde uyumuş, bulutsuz gecelerde başını kaldırıp aynı yıldızlara bakmış, aynı havayı solumuş ve yine de bizimkinden bambaşka bir dünyada yaşamış insanları, çamurlu sokaklarda çok önemli görünen hayatlar yaşamalarını, hikayeleri bilindik olsa da bilinenin dışına çıkma riskleri olmasa da yaşamaya devam edişlerini seyretmek.
Geçmiş, görünmez bir turist gibi ziyaret edebildiğim yabancı bir ülke benim için. Orada yaşayanları, neyi niye yaptıklarını anlamayı beklemiyorum. Zamanın hızından koruyan düz çerçeveli siyah-beyaz dünyada yalnızca bir fotoğraf çekip, yoldaki çukurlarda önceden yağmış yağmurun izlerini taşıyan kendi yansımamı görebildiğim durgun ve berrak göletler gibi, o zaman diliminde biraz daha oyalanabilmem için orada gülümseyerek beklemeleri yeterli.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder