Kızıl yaprağı uykuda şimdi, şimdi beyaz. Konak yolundaki servi ağacını uykusundan ediyor bi ateş böceği, bilinmeze göçmüş ruhlar gibi süt beyaz bir tavuskuşu yitiriyor ümidini ve ruhunu bedenden ayırır gibi parlayıp uyanıyor. Şimdi yer göğe çırpıyor dans eden topukları ve tüm kalpler örtülü sandıklardan açığa çıkıyor. Tüm hoşluğunu kibrit kutusuna diziyor zambak elleri, sessizce yüzüyor yaktığı kibrit çöpleri, alnındaki pırıltılı kırışıkları dalgalandırıyor gölün koynuna sokuluverişi.
Yol belirgin olmasa da sonundaki gri söğüt ağaçları sayısızdır, küçük kız, çünkü ümitsiz toprakta zayıf çiçekler biter. Önünden geçtiğin ışıksız pencereli evlerin bahçelerinde küçük köpekler, nereye koştuğunu görmeseler de sesleri sana eşlik eder.
-
İki tarafından kokular, renkler ve seslerin meydana getirdiği katılaşmış birer ruh yığınının sıkıştırıp daralttığı ılık bir vadinin üstünde...
-
Nasıl ve neden geldiğini hatırlamıyorsan bu hayli kalabalık kadrosu olan piyesin içine, neredeyim, hangi roldeyim, ne istenir benden ya...
-
Sevgili Ayşegül 'ün ödülüne çok sevdiğim bi filmden beni etkileyen küçük bi konuşmaya yer vererek teşekkür etmek istedim.. Hey sen! Bura...
İyi akşamlar efendim, biz Yalnızlık Gazetesi nden arıyoruz, bir sorumuz olacaktı, cevaplayabilir misiniz?!"
YanıtlaSil-"Şu an meşgulüm, bileklerimi kesiyordum, daha sonra belki.."