tanıdık bi öksürük

Devrilen son duvardaki yazıyı okudu: "Sevgi ve Barış".
Etrafımı saran değişim havası tutucuydu, durgunlaştırdı, çekingen ve sıkılgan bi haldeyken dönüp gidemedim. Olduğum yerden yazının zorlukla anlaşılabilirliğine bakakaldım. Yağmurun ya da bulutların karanlık gölgelerine bulanan ışıltısı hızla inceleşen gümüş bezeli çizgilerini takip ettim, en hüzünlü giysileri giyiniyordu sanki yazı, siyah zemin üzerine siyah renkte yazılmıştı. En koyu karanlıkla körelmiş, soğukla buzlanmışken istencim o gün, gelip geceyi örten bulutları dağıttı ve tanıttı kendini.
Pas rengi gözlerinin saçtığı tarçın kokulu, pırıltılı buhar, arkasındaki korkunç anafordan ayırıyordu onu. Ama yağmur sezgimi göz göre göre saptırmıştı, şaşkınlıkla, fırtınanın ortası gibi hareketsiz kalmıştım. Gözleri, yansıtan değil de ışığın kaynağıydı, en kötü niyetleri neşelendiren sade gülüşüyle azgın rüzgarı dindirerek etrafımda dönmeye başladı. Tatlı sesi, ilk defa rastladığım bi berraklık taşıyordu ve konuştuğunda, soluğu, gözbebeğimin derinliklerine demir atmış yağmuru kurutuyordu.
Toprağa sevgi ekerken, güneşin ve ayın zerreleriyle, bereketin diliyle konuşması kulağımı kabartıp yakıyordu. Acı bi beklentiyle tek istediğimin adını öğrenmek olduğunu söylediğimde gökyüzünü işaret etmişti. Yönümü sonsuzluğa çevirince, bulutların açtığı aralıklardan güneş parlıyor ve tıpkı umutsuz çoraklığın içindeki umut vahası gibi ışığa kavuşturuyordu.
Elimi sıkıca tutup içinde sıkıştığım harabeden çekip çıkarırken sıcaklığını duymaya başlıyordum. Ona içimden bişey vermek istediğimde yalnızca kırık bi ayna bulabildim. Aynanın üzerinden yansıyan bi ışık yığınını avucunun içine alıp inceleyip, geri kalan yıkıntılara uzunca bi baktı. Sonra elindekini havaya savurdu ve beraber, el ele, titreyerek düşen camdan ışıltıyı seyrederek, ufuktan doğan yeni güne doğru yürüdük.